اين‌روزا ساعتي نيست كه بي تو بگذره، لذتي كه مي‌برم از نبودنت، نبودن جسمي‌ت بي‌اندازه غير قابل وصفه، مي‌تونم بشينم و ترو جوري تصور كنم كه شايد هيچ‌وقت نبودي، ترو تصور مي‌كنم كه ياد گرفتي از حرف نزدنام بفهمي چقدر دوست دارم، اين خودخواهانه‌ترين خواسته‌ي من بود از تو در تمام زندگي

گاهي به خودم مي‌گم خاك بر سر من كه با ديدن تو شاعر شدم

گاهي اوقات كه اوقات كمي هم نيست مي‌شينم به فريب دادن خودم كه برگرد پل پشت سرتو كه خراب كردي دوباره بساز، اغلب اوقات باز كلاه مي‌ذارم سر خودم و برمي‌گردم به تلاش براي از نو ساختن پل مخروبه و تلاش براي زنده كردن رابطه‌ايي رو به مرگ

مي‌خواستم از تو بنويسم، كلمه‌ها طاقت نياوردن، آب شدن، انگار برف كه رو تن داغ كوير!!!

هرجاي بدنمو دست بزني درد مي‌كنه، انگشتام از فرط نوشتن، كمرم از فرط خميدن، پاهام از فرط سگ دو زدن، مغزم از فرط بي‌فكري، و قلبم... قلبم از فرط  تو رو دوست داشتن

يكي از معايب چهل سالگي اينه كه آدم ياد عشق‌هاي قديميش مي‌افته، مي‌ره توي گوگل و اسماشونو سرچ مي‌كنه، بعد اون عبارت احمقانه مي‌آد كه يه اسم عوضي اون بالا نوشته و پرسيده آيا منظور شما اين بود؟
مي‌بيني، حتي گوگل بي‌شعور هم باور نمي‌كنه ما يه روز عاشق تو بوديم

رابطه

پايان يك رابطه، حتي در دردناك‌ترين نوعش، حتي وقتي لحظه‌شماري مي‌كني واسه بريدن اين رشته‌ي گاه بسيار نازك باز دردناكه، باز آزر دهنده‌ست، شايد به خاطر وقتي كه پاش گذاشتيم، يا به هر دليل كوفت و زهرماري ديگه، پايان يك رابطه، تموم شدن فصلي از زندگي آدميزاده، فصلي كه معمولاً شاد و رمانتيك شروع مي‌شه و به انتهايي مي‌رسه كه همه‌ي روابط مي‌رسن، چرا رابطه‌ها ميل به گسيختن دارن؟ ميل به تموم شدن و به انتها رسيدن؟ رابطه رو بلد نيستيم يا رازي تو رابطه‌ها هست كه فنا پذيرن اونم به اين سادگي و به احمقانه‌ترين شكل ممكنش،